Bu ara, üst üste olanlara canımız sıkılıyor, aslında insanların yaptıklarına inanamıyoruz, üzülüyoruz, hiç bir şey keyif vermiyor. Hiç bir şey iyiye de gitmiyor. Umut aynı yerde ikamet ediyor, hiç uğramıyoruz. Arada hatırlamazsak, unutursak alınır, kırılır. Hâl, hatır sormadığımız vefasızlık ettiğimiz yakınlarımız, arkadaşlarımız gibi. Hayat gailesi bahanesi altında unutup kısacık bir konuşmayı bile fazla/yorucu bulan insanlar gibi. Benim bu ara hissettiklerim; yaşananları görürken, düşünürken, kafamın içinden geçenin tam olarak böyle bir melodi olabileceği.

Éric Satie